Sjinkie Knegt door de bocht

Arme Sjinkie Knegt! Na een frustrerend EK werd hij op het laatste onderdeel gediskwalificeerd voor de einduitslag, omdat hij in een woede-uitbarsting met twee middelvingers omhoog over de finish kwam en een trappende beweging maakte in de richting van Victor An, een Rus van Koreaanse origine, die hem versloeg. Weg bronzen medaille. Vloog hij dit weekend niet letterlijk uit de bocht, dan wel figuurlijk.

Na de race werd de shorttracker geïnterviewd door een NOS-verslaggever. Met in-en-in trieste puppy-ogen, waarmee Knegt bij de bewuste finish nog leek te kunnen moorden, keek hij naar de verslaggever — maar vaker nog naar links, naar rechts, naar de grond. Alles om de tranen nog even te onderdrukken. “Ik hoor een beetje een breekbare stem?” merkt de vragensteller fijntjes op. Sjinkie houdt zich nog even groot, maar zijn onderlip trilt en in zijn ogen verschijnt het eerste smeltwater. Een paar zinnen later werpt hij nog één wanhopige, verdrietige blik in de camera, wendt dan zijn hoofd af en loopt huilend weg.

Vandaag gaf hij aan spijt te hebben van zijn gedrag tijdens de race. “Niet het slimste wat ik ooit heb gedaan”, aldus het heethoofd. “Natuurlijk heb ik er spijt van.” Excuses had hij al aangeboden, aan zijn sponsors en zijn team. Meer uit plichtsbesef dan uit oprecht berouw natuurlijk, want Sjinkie Knegt weet ook wel dat er eigenlijk niets is om sorry voor te zeggen. Niet het team werd gediskwalificeerd, maar hijzelf. En hij was ver genoeg verwijderd van An om een trappende beweging te kunnen maken zonder dat zijn schaats bij de Koreaanse Rus in zijn rug zou blijven staan. Kortom, hij had niemand pijn gedaan en alleen zichzelf benadeeld, en hoewel Knegt zich misschien geen schoolvoorbeeld van “sportieve verliezer” toonde, liet hij wel zien wat sport zo mooi maakt: emotie.

Ik zie liever een dergelijke woede-uitbarsting en daarop volgend pure verdriet dan iemand die zijn hoofd buigt en het verlies gelaten over zich heen laat komen. Sjinkie, ik zou zeggen: laat ze die bronzen medaille opvreten. Over een paar weken, in Sochi, is het tijd voor sportieve revanche. En ik zet mijn geld in op jou, want juist je haast on-Nederlandse temperament waardoor je dit EK uit de bocht vloog, is wat je straks op het hoogste podium kan brengen.

Grijze stenen – Aflevering 3: moderne Olympische ruïnes

Over pak ’m beet drieëneenhalve maand beginnen de Olympische Winterspelen in Sochi. Zoals het hoort worden er nieuwe, hypermoderne stadions uit de grond gestampt voor het evenement; op http://www.sochi2014.com/en/games/places/ zijn heerlijk gladde artist impressions te zien van de liefst elf nieuwe sportlocaties die in de steigers staan, en die luisteren naar namen als “Fisht”, “Bolshoy”, “Iceberg”. De stadions en sporthallen zijn verdeeld over twee gebieden: de zogeheten Mountain Cluster en de Coastal Cluster. Tussen deze clusters wordt een railverbinding aangelegd, zodat de bezoekers binnen een half uur van het ene architectonische walhalla naar het andere vervoerd kunnen worden.

Allemaal leuk voor de liefhebbers van moderne bouwwerken, maar in deze reeks gaat het natuurlijk niet om mooie, nieuwe designgebouwen. In dit artikel aandacht voor een andere kant van de Olympische medaille: er zijn namelijk in de loop der jaren veel stadions en faciliteiten speciaal voor het grootste sportevenement van de wereld gebouwd om daarna, als ze niet meer nodig zijn, in onbruik te raken en gedoemd te zijn tot verval. Een rondleiding langs een aantal moderne Olympische ruïnes.

Allereerst: één van de zwembaden van de Spelen van 1952 in Finland. Erin zwemmen kan allang niet meer:

En wat te denken van het treinstation dat in München speciaal voor de Olympische Spelen van 1972 is aangelegd:

Twin City Photos

De baan waar tijdens de Winterspelen van 1984 bobsleeërs vanaf denderden, slingert nu als een vervallen betonnen gevaarte door de bossen in de buurt van Sarajevo, overwoekerd door planten:

Dark Optics

Karen Barlow via cloudlessness

In Athene, waar in 2004 de Olympische kermis neerstreek, zijn enorm veel in onbruik geraakte faciliteiten. Ergens wel toepasselijk, dat in de stad die al bekend staat om de vele overblijfselen uit de oudheid een nieuwe generatie ruïnes onderweg is. Aan de archeologen van de toekomst wordt vast gedacht!

Het Olympisch softbalstadion is sinds jaren verlaten, op het veld tiert het onkruid welig:

AP

Het trainingszwembad in het Olympisch dorp is overgenomen door kikkers:

AP

De wildwaterbaan waar in 2008 de kayakwedstrijden in Beijing op gehouden werden, was ook geen lang leven beschonken. De volgende foto’s zijn gemaakt in 2012: aan de toegangspoort hangt een roestig bord, de waterbak zelf is leeg en verlaten:

REUTERS/David Gray

Ook op het beachvolleybal lijken de Chinezen na 2008 uitgekeken te zijn. Het stadion waar de beachvolleybalwedstrijden gehouden werden is verlaten en wordt niet meer onderhouden:

REUTERS/David Gray

Zijn al deze in onbruik geraakte stadions, zwembaden, en andere sportfaciliteiten zonde van het geld en de moeite geweest? Misschien. Toch vind ik dat de eenzaamheid, de verlatenheid van de eens zo prestigieuze werken ook iets van charme heeft. Eigenlijk zijn deze Olympische bouwwerken zo eenzelfde lot beschoren als veel sporters: het ene moment is glorieus, het volgende moment is de oude kampioen vergeten en kijkt iedereen naar de nieuwe ster. Aan Kramer, Wüst, en de rest van de Nederlandse equipe de opdracht om dat niet te laten gebeuren in Sochi, volgend jaar februari. De gebouwen daarentegen mogen wat mij betreft best in vergetelheid raken — graag zelfs!